ლექსო ლეკიაშვილი

შევარდნაძის დროინდელი ანეკდოტი:

ნარკომანი მიდის მეცხრე ბლოკთან და ეუბნება:
- თუ ძმა ხარ, მასწავლე, რა, ასე მალ-მალე როგორ ითიშები?

არ ვიცი, ახლანდელი თაობა მეცხრე ბლოკის ფენომენს გაიგებს თუ არა, მაგრამ ფაქტი ფაქტად რჩება: ჩემს ბავშვობაში, არხების პოლიტიკური ნიშნით არჩევას ვინ ჩივის, მთელი კვირა ველოდებოდით ხოლმე დენის მოსვლას, რომ რამე ინფორმაცია მაინც მიგვეღო.

მახსოვს, 2002 წელს,  როცა სერგეი ბოდროვი-უმცროსი გარდაიცვალა, როგორი გამოხმაურება მოჰყვა ამ ამბავს ქართულ და რუსულ პრესაში. მაშინ ჟურნალისტიკის ფაკულტეტის სტუდენტი ვიყავი და ამ ყველაფერს გაცილებით დიდი ინტერესით ვაკვირდებოდი, ვიდრე თუნდაც ახლა.

ქართულ პრესაში (მაშინ პრესა პრესობდა) მთელი კვირის განმავლობაში იბეჭდებოდა წერილები, რომელთა სათაურებიც, ზურიკელა ვაშალომიძის თქმისა არ იყოს, „ბებიაჩემის გამომცხვარი ჭადებივით ჰგავდნენ ერთიმეორეს“: „რუსეთში დიდი ეპოქა დასრულდა!“, „ეპოქის დასასრული რუსეთში“, „ბოდროვი-უმცროსის გარდაცვალებით რუსულ კინოში მთელი ეპოქა დასრულდა“ და ა. შ.

„ვაშა ამ ახალ საქართველოს! ვაშა შენებას!" - გალაკტიონ ტაბიძე

„მითხარი! კიდევ მითხარი!“ - აჩი მეფარიძე

„იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა, იყო ერთი ტელევიზია, რომელსაც „იმედი“ ერქვა.

„სამუშაო წმიდათაწმიდაა! ნუ შეეხები მას!“, - -ზარმაცი კაცის მე-10 მცნება

მე 29 წლის ვარ, პროფესიით - ჟურნალისტი.

მაქვს 11-წლიანი სამუშაო გამოცდილება და ამ ხნის განმავლობაში საქართველოში არსებული ჟურნალ-გაზეთებიდან აბსოლუტურ უმრავლესობაში მიმუშავია.