ჟურნალისტის ჩანაწერები

ახალციხის გარეუბანში, ერთ-ერთი სახლის წინ მოწყობილ ბირჟაზე, მოხუცი მამაკაცები კამათელს აგორებენ და თავს სხვადასხვა თემაზე საუბრით ირთობენ. დიქტოფონის დანახვა  აფრთხობთ, ეჭვის თვალით მიყურებენ და ჩუმდებიან. თუმცა, ცოტა ხანში ყინული ლღვება და მოხუცები ერთმანეთს  საერთო პრობლემებზე საუბარს აღარ აცლიან.

"არ ვენდობი ჟურნალისტებს. მატყუარები არიან. ყველა ცდილობს ხელისუფლებას ასიამოვნოს და ტელევიზორში  სულ მთავრობის ქება-დიდებაა", - მეუბნება მალხაზ გველესიანი, - "რატომ არ უნდათ სოფლებში გავიდნენ და გლეხიკაცის გასაჭირი მოისმინონ. მთელი დღე მარტო თბილისის ამბები ტრიალებს."

როგორც კი ჩემი წასვლა გადაწყდა თბილისიდან ფოთში, დაუყონებლივ დავიწყე ამ ქალაქზე ინფორმაციის მოძიება ინტერნეტში. სადაც კი ქალაქის ოფიციალურ დასახელებას წავაწყდი, ყველგან წერია „თვითმმართველი ქალაქი ფოთი".

გურჯაანში ფურცელაძეების სახლის წინ სპეციალურად მოწყობილ ადგილას ყოველ დღე მეზობლები იკრიბებიან და გაზეთებს კითხულობენ.
“ფურცელაძეების ოჯახი ჩვენს უბანში ყველაზე  შეძლებულია და გაზეთის  ყიდვის საშუალობა მხოლოდ მათ აქვთ. გაზეთები   ხელიდან ხელში გადადის და მთელი უბანი კითხულობს” მეუბნება ქალბატონი ნაზი, რომელიც  ამ ადგილს გურჯაანის ბიბლიოთეკას ეძახის.

“გაზეთებს არ ვკითხულობ. აი, “რიონი” კი  მაგრად მევასება”,  - ირონიით მეუბნება 70 წლის ქუთაისელი ტაქსისი მძღოლი.

“რიონი” რეგიონური ტელევიზიაა და 17 წელია, რაც დასავლეთ საქართველოში, კერძოდ კი  იმერეთში გურიასა და ფოთში  მაუწყებლობს.