მაკა ჯაიანი

რამდენიმე დღეში, საქართველოს ჟურნალისტთა ეთიკის ქარტია საერთო კრებაზე ქარტიის წესდებაში ცვლილებების შეტანის საკითხს განიხილავს. პროექტის მიხედვით, მედია საშუალებამ, რომლის რედატორიც საქართველოს ჟურნალისუტური ეთიკის ქარტიის ხელმომწერია, ქარტიის საბჭოს გადაწყვეტილების გამოქვეყნების ვალდებულება უნდა აიღოს. გარდა ამისა, ქარტიის საბჭო მიიღებს საჩივრებს იმ ჟურნალისტებთან დაკავშირებით, რომლებიც არ არიან საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის ხელმომწერები.

ორ კვირაზე მეტია, მოსკოვი შფოთავს. დემონსტრაციებს, დემონსტრაციები ცვლის, ადამიანებს კლავენ ("სპარტაკის" გულშემატკივირის მკვლელობას მოჰყვა კიდევ ერთი მსხვერპლი - 11 დეკემბერს, ახალგაზრდების ხუთკაციანმა ჯგუფმა ყირგიზეთის მოქალაქე მოკლა), სცემენ, რუსეთის მილიცია და საგანგებო დანიშნულების რაზმები საკუთარი ძალების დემონსტრირებას ახდენენ. მოსკოვი დიდია, რუსეთი - კიდევ უფრო დიდი და მისი უდიდესი წილი, მაქსიმალური უმრავლესობა, მომხდარის შესახებ მედიის საშუალებით იგებს.

ჭორი საუკეთესო საშუალებაა სასურველი ინფორმაციის გასავრცელებლად. არის ჭორი, რომელსაც, რესპექტაბელურობის გამო, ამბავს უწოდებენ. დახვეწილი ჭორის ანუ ამბის ტექნოლოგია, ისეთისა, მსჯელობას რომ გამოიწვევს და ფაქტად ქცევის პრეტენზია ექნება, სხვაა, რიგითისა, ძირითადად, ენის  მოსაქავებლად რომ იყენებენ, ისიც, საყველპურო საუბრებში - სხვა.

ქართულ ჟურნალისტიკას, ფაქტობრივად, პურის გარეშე ტოვებენ. მიუხედავად ხელისუფლების ხმაურიანი განცხადებებისა, მედიის გამჭვირვალობის გაზრდის თაობაზე, მთავარი - ინფორმაციის ხელმისაწვდომობა, ჟურნალისტებისთვის ისევ პრობლემად რჩება. როგორც ჩანს, საქართველოს დღევანდელ მმართველებს პრესა მხოლოდ ყვითელი ფერისა მოსწონთ.