ბლოგები

შალვა რამიშვილს ჩემგან ერთი დიდი მადლობა ეკუთვნის. უკვე დიდი ხანია ვფიქრობ და ვერაფრით გამირკვევია, რომელი პოლიტიკური ძალისკენ იხრება ჩემი სიმპატია. ერთი მხრივ, საშინლად არ მომწონს პოსტმოდერნული საბჭოთა კავშირი, რომლის შენების პროცესსაც საკუთარი თვალით ვუყურებ. მეორე მხრივ კი, კიდევ უფრო არ მომწონს მის საპირწონედ საშინლად პათეტიკური, ქაოტური და ცოტა არ იყოს, ანაქრონისტული იდეები, რომლითაც აპირებენ ამ პოსტმოდერნ სსრკ-ს დაუპირისპირდნენ. მესამე მხრივ ... საერთოდ ვინ/რა ჯანდაბაა ეს მესამე მხარე.

ქართული მედია ყველაზე უფრო მოსაწყენი თემა გახდა, რაზეც შეიძლება ადამიანმა დაწერო. არა მგონია ვინმესთვის ახალი ამბავი იყოს, რომ მედიასაშუალებების მფლობელებზე და რედაქტორებზე მეტად, მედიაპროდუქტს პოლიტიკოსები და სახელმწიფო ინსტიტუტები არედაქტირებენ. მათ უმეტესობას, ვისაც არ აკონტროლებენ ეთიკაც და სტანდარტებიც სულ ცალ ფეხზე ჰკიდია და ბოროტებაში ტოლს არ უდებენ მეინსტრიმს. რჩება ორი თუ სამი მედიასაშუალება, რომელიც მეტ-ნაკლებად ღირებულ პროდუქტს ქმნის.

შესაკრებთა გადანაცვლებით რომ ჯამი არ იცვლება, ეს ჭეშმარიტებაა და პირველივე კლასიდან ყველამ იცის. აქსიომაა და მორჩა. თუმცა, ეს აქსიომა მხოლოდ არითმეტიკულ ოპერაციებში არ მქომედებს. მისი ვალიდურობის დადასტურებისათვის ქართული მედიის (განსაკუთრებით ტელემაუწყებლების) მაგალითიც გამოდგება.

წარმოიდგინეთ ტელევიზია, რომელიც დღე-ღამის განმავლობაში 17-18 საათი მაუწყებლობს, მაგრამ  დარჩენილი 6-7 საათი უფრო საინტერესო საყურებელია, როდესაც ეკრანი შიშინს გამოსცემს. პრინციპში წარმოდგენა არ გჭირდებათ - „მზეზე“ გადართეთ.